Δημητρα

Θέλω να φύγω μακριά, σ ένα βουνό ψηλό κ´ ν αγναντεύω τη θάλασσα.
Να μην ακούω, να μην σκέπτομαι, να υπάρχουν μόνο οι ήχοι απ το θροϊσμα των φύλλων και οι φωνές των πουλιών, ψηλά στον ουρανό.

Αχ! Νάμουν κι εγώ πουλί να πέταγα  ψηλά, ελεύθερα, όρια να μη γνωρίζω!!!
Να κούρνιζα τις νύχτες στα κλαδιά και την αυγή να τραγουδούσα χαρούμενα. Μα όχι δεν μπορώ να τραγουδώ, μόνο να ουρλιάζω, μ ένα ουρλιαχτό που κανείς δεν μπορεί ν ακούσει, γιατί είναι μέσα μου βαθειά, έξω ποτέ δεν βγαίνει.
                                                 ΓΙΑΤΙ;;;;;!!!!
Προχωράω στη ζωή μου, μ ένα τεράστιο γιατί. Κουράστηκα και δεν μπορώ άλλο να το κουβαλάω. Θέλω να γείρω κάπου να ξεκουραστώ, ν ακουμπίσω το γιατί μου και τον πόνο μου στο χώμα και ν ανέβω ψηλά στον ουρανό , να γίνω σύννεφο κι αέρας και να χαθώ στο πουθενά!!!!
Πόσο βαρύ είναι αυτό το γιατί κι αυτός ο πόνος!!!!!!!